Wi sünd de Klaashahns von Warnemunn
an, ollen Strom, dor kann man un finn'.
Wi sünd de Klaashahns, un leiven de See,
wi singen uns Leeder in Luv un in Lee.

Vör välen johren, dat is lang' all her,
leg hier son lütten Urt ant wiede Meer.
De Minschen harden en swores Läben,
de Rostocker hebben ehr kein' Rechte gäben.

Dor kämen her tau uns, von ganz wiet,
Ihsanten öwert' Meer tau de Niklaastied.
Disse Ahnten hebben de Lüd infungen,
un' dormit den'n grötzten Hunger betwungen.

Will man se bi uns blot to Wiehnachtstied kennt,
würden se dor as "Klaashahns" benömt.
un wie dat so is' int bunte Läben,
hebben uns de Rostocker dissen Nam'n gaben.

Hüt drägen wi mit Stolt dissen Nam'n,
und laten uns nich an de Flicken kamen.
överall laten wi uns as de Klaashahns sein;
dat is man gaud so, dat iv so fein.

Wi sünd de Klaashahns von Warnemünn
an' ollen Strom, dor kann man un finn'.
wi sünd de Klaashahns, un leiven de See,
wi singen uns Leeder in Luv un in Lee.